Zin of onzin?

Misschien past het bij die leeftijd, misschien niet, maar het zette wel iets in beweging. Ik besloot toen toe te werken naar een eigen coachingspraktijk en een opleiding te volgen. Een goeie stap. Ik word blij van leren, groeien en nieuwe mensen ontmoeten. Ook het verdiepen van bestaande relaties hoort daarbij. Voor mij draagt dat allemaal bij aan een zinvolle invulling van mijn leven.

Zingeving is voor mij nooit iets dat klaar is. Het is geen eindpunt. Het verandert met je mee en krijgt steeds nieuwe vormen. Soms kies ik een andere koers, omdat die beter past. Soms dwingen nieuwe mogelijkheden me tot heroverwegen. Het hoeft niet groot te zijn. Vaak zit zin juist in kleine, alledaagse momenten, als je oplet en open blijft.

Dat is waarschijnlijk ook waarom een liedje van Acda en De Munnik me zo raakt. Deze regels blijven hangen:

“Geen bron in de woestijn als je kapot gaat van de dorst;

Niet de glimlach op je allerslechtste grap;

Geen hitrefrein dat van de steigers klinkt;

Niet de allerduurste wijn die je zonder kater drinkt;

Geen bloementuin in bloei;

Niet 1 uit 1000 nachten;

Geen uitgestoken hand;

Niet het eind van al mijn wachten…

Maar dat maakt het verschil…”

Voor mij gaat zingeving daarover. Iets doen dat klopt. Iets dat betekenis geeft, hoe klein ook.

Natuurlijk vraag ik me soms nog steeds af wat het allemaal voor zin heeft, zeker nu in deze onrustige wereld. Toch merk ik steeds vaker dat we allemaal een radertje zijn in een groter geheel. De meeste mensen om me heen hebben de intentie iets bij te dragen. Dat idee maakt voor mij al verschil.

In de deugdenyoga wordt het mooi verwoord: “In je leven zijn er veel wendingen en onverwachte gebeurtenissen. Je leert van wat er onderweg op je pad komt. Zingeving is het vertrouwen in de reis.”

Dat vind ik een bemoedigend antwoord op de vraag die ik mezelf stel, zo vlak voor mijn 51ste verjaardag. Met dat vertrouwen ga ik mijn nieuwe levensjaar in.