De carnavalsdagen liggen weer achter ons. En ik weet niet óf je het meebeleefd hebt, maar deze dagen zetten mij iedere keer weer aan het denken. Kennelijk kunnen we met deze dagen elkaars verschillen goed verdragen. Mensen zien er niet alleen verschillend uit, maar er worden ook spontane contacten gelegd met onbekenden, wildvreemde mensen praten met elkaar, lachen met elkaar en maken samen plezier. Goh, waarom zou dat alleen maar met deze dagen kunnen?
Dat is toch op z’n minst wonderlijk wat mij betreft. En als ik dan zo nog wat verder na-mijmer over deze verdraagzaamheid, dan vraag ik mij af wat dat nou eigenlijk precies is. Ben ik zelf wel altijd zo verdraagzaam als ik denk dat ik ben; en zoals ik graag zou willen zijn? Niet alleen naar anderen toe, maar ook naar mijzelf?

Zoals je misschien wel weet doe ik aan yoga. En in de deugdenyoga wordt verdraagzaamheid als volgt omschreven:

  • Verdraagzaamheid betekent iets of iemand verdragen.
  • Je toont wederzijds begrip en laat elkaar in zijn of haar waarde.
  • Verdraagzaamheid voorkomt een snel oordeel.
  • Je respecteert verschillen; bijvoorbeeld in behoefte, mening, cultuur, geloof of temperament.
  • Je stelt je geduldig en vergevingsgezind op, wanneer iets niet gaat zoals je dat graag zou willen.
  • Verdraagzaamheid staat je toe zowel de pijn als de vreugde van het leven te omvatten en dingen die je anders zou willen, te accepteren.

En ook op mijn yoga-matje kom ik mijzelf wel eens tegen. Niet iedere houding voelt altijd even comfortabel aan. Of pakt altijd zo uit zoals ik dat zelf graag zou willen. Soms moet ik de houding “onderweg” zelfs aanpassen. En nu neem ik yoga als voorbeeld, maar dit kun je natuurlijk ook tegenkomen in andere (alledaagse) situaties. Situaties die niet altijd zo gaan zoals je zelf voor ogen had. Herken je het misschien ook wel dat je in zo’n situatie zo nu en dan (misschien wel stiekem) een (negatief) oordeel hebt? Je op dat moment minder verdraagzaam bent naar jezelf toe of wellicht ook wel naar een ander toe? Ik herken het in ieder geval!
En terwijl ik mij zo na deze carnavalsdagen bezighoud met het thema verdraagzaamheid, valt mijn oog op een tekst van de Amerikaanse filosoof Charles Eisenstein. Zijn woorden komen op het volgende neer:
In een wereld die gekenmerkt wordt door steeds grotere tegenstellingen, is het van belang om je definitie van winnen aan te passen. Zo kun je van je tegenstander of andersdenkende winnen in een verkiezing, race of gevecht. Maar er is volgens Eisenstein een hogere manier van winnen. En dat is winnen door je niet te laten opslokken door woede en angst. Door een conflict of meningsverschil aan te gaan vanuit medemenselijkheid, verdraagzaamheid en het vertrouwen dat een ander fundamenteel dezelfde verlangens heeft als jij. Zelfs wanneer je zo’n conflict verliest, kun je winnen.
Het is het soort winnen dat zich moeilijk onder woorden laat brengen, maar dat iedereen aanvoelt. Het is het duurzame en liefdevolle soort. En dat houdt meestal het langste stand.

Ik wens je een fijne en verdraagzame week toe!

Graag tot de volgende keer.

Hartelijk groet,
Dyonne.